Home Over mij Praktijk Contact Teksten 12-3-2011gesprek 27-5-2009gesprek 14-2-2011gesprek 16-9-2005gesprek 22-2-2011gesprek 1-3-2011gesprek 7-3-2011gesprek 16-05-11gesprek 9-1-2005gesprek 30-9-2007gesprek 5-12-2007gesprek 15-4-2008gesprek 29-11-2011gesprek 16-01-2012gesprek 28-4-2005gesprek Tips & Links Nieuwsbrief Inspirerende_teksten Inspirerende_foto's Inspirerende_links Gastenboek

30-9-2007gesprek

Datum: 30 september 2007Onderwerpen: burn-out, overspannen, leven voor jezelf, hobby’s en vrijetijdbesteding, kiezen voor jezelf, het universumHey lieve gidsen. Ik ben de afgelopen tijd overspannen geweest.Wil je beschrijven hoe dat voelt. Dat is belangrijk.Ok, ik voelde me heel moe, kon slecht tegen geluiden, had nergens meer zin in, wilde niemand meer zien, kon niet meer genieten, had snel last van mijn hoofd (zogenaamde stroomstoringen noemde ik het; ik kon dan niet meer goed nadenken en dingen meer doen), had last van spontane huilbuien (vanuit het niets) en voelde me alleen.Gebeurde dat zomaar?Nee, achteraf gezien is het er in geslopen. Ik was steeds sneller moe. Had steeds minder zin in dingen. Ik had al een jaar geleden af en toe een spontane huilbui. Maar ik zocht er niets achter. Ook was ik heel druk met mijn werk, praktijk en studie. Maar omdat ik de laatste twee leuk vond, benoemde ik dat als een soort hobby van me. Tis toch leuk? En daardoor ging ik vaak over mijn grenzen heen. Achteraf gezien stak ik geen tijd en energie meer in mezelf. Als ik vrije tijd had zat ik voor de tv of computer. Dat zijn nou niet bepaald twee dingen waar ik energie van krijg.Ook niet van onze gesprekken?Dat is anders. Maar geef nou toe, mijn laatste gesprek met jullie (die ik heb opgeschreven hier) was in december vorig jaar. Nee, met de computer bedoel ik spelletjes spelen en een beetje surfen op het net. Vooral dat.En dat gaf geen energie?Nee. Dat gaf het niet. Ik heb veel geleerd door mijn burn-out. Bijvoorbeeld het verschil tussen hobby’s en vrijetijdsbestedingen. Wat is het verschil?Ja, hallo dat heb ik van jullie geleerd hoor!Ja, dat weet ik wel. Maar dat weten je lezers niet. Slimpie.Ok. Ok. Het verschil tussen hobby en vrijetijdsbesteding is de energie die je ervan krijgt. Als ik een hobby beoefen geeft die hobby me plezier, vervulling en/of energie. Een hobby geeft me iets. Een fijn gevoel bijvoorbeeld. Zo heb ik tekenen herontdekt, en Engelse boeken lezen. Heerlijk.Een vrijetijdsbesteding is, zoals het woord al zegt, een besteding van mijn vrije tijd. Het levert me niets op en soms kost het me ook nog iets. Het kan dan plezier, vervulling of energie kosten. Voor mij valt tv kijken onder die categorie. Ik had nooit doorgehad dat dat zoveel energie kostte. Vaak ben ik moeier na het tv kijken dan ik ervoor was. Terwijl ik nou niet veel doe tijdens het tv kijken.Dat is nou het hele punt, meisje. Je doet tijdens het tv kijken misschien niet veel in je grote mechaniek. Maar wat denk je dat je ogen te verduren hebben van het tv kijken. Je ogen kijken constant naar verschillende lichtjes op tv, die ze moeten waarnemen en doorsturen naar de hersenen. De hersenen moeten als een gek die lichtjes vertalen naar een beeld, zodat je dit waarneemt. Je ziet op de tv duizenden beelden meer dan in het echt, de realiteit. Dan veranderen beelden minder snel. Kijk nu bijvoorbeeld maar om je heen. Hoeveel is er veranderd in bijvoorbeeld de afgelopen 10 minuten? En hoeveel veranderd er op tv in 10 minuten? Kortom: Tv kost veel energie, omdat het zowel je ogen als hersenen flink bezighoudt. En dan hebben we het nog niet eens over je oren gehad bijvoorbeeld.Ok, wat heb je nog meer geleerd tijdens je overspannenheid?Oh, heel veel. Waar moet ik beginnen.Bij het begin.Grappig hoor. Nou ja, wat ik nog meer geleerd heb is dat alhoewel ik mijn praktijk en mijn studie erg leuk vond om te doen, het wel werk en studie waren. Ik schaarde ze onder hobby’s, of in ieder geval onder ‘iets leuks doen’. Nu heb ik geleerd dat, ook al is bijvoorbeeld mijn studie leuk: Het blijft een studie. Hetzelfde geld voor mijn praktijk: Het blijft werk. Doordat ik mijn praktijk als ‘iets leuks’ beschouwde had ik moeite met mijn grenzen stellen. Ook al deed ik mijn praktijk drie avonden in de week, als er dan iemand anders belde dacht ik: “Oh, die kan er ook nog wel bij. Ik vind het toch leuk en die ander heeft het nodig.”Dus ging ik door en door en door. En doordat ik werk en studie als leuk beschouwde, viel dat voor mij onder leuke dingen doen, onder hobby’s. Dus had ik daarnaast niet veel leuke dingen meer nodig. Ik investeerde dus niet meer in mezelf.Oh, meisje dat is zo’n veel voorkomend probleem wat je nu noemt. Mensen die op het gebied van werken zo hun eigen grenzen overschrijden. Al is het uit liefde voor het vak, of juist uit angst voor de baas. Mensen vergeten in jouw samenleving vaak dat werk alleen maar werk hoort te zijn. Er zijn zat overwerkte mensen die maar doorgaan en doorgaan. Daarom ben ik zo trots op je dat je vroeg genoeg hebt gesignaleerd: “Hé, er zit hier iets fout.”Nou dwong mijn lichaam me er ook wel toe hoor. Op een gegeven moment kon ik alleen nog maar huilen en slapen, zo moe was ik.Maar kennelijk had jouw lichaam dat signaal nodig. Een duidelijk signaal, welteverstaan. Maar geloof me, in jouw samenleving wordt dat niet als een groot signaal beschouwd. Er zijn velen die daar gewoon aan voorbij gaan, onder het motto “een beetje vermoeidheid”. En hups, verder gaan ze. Zo zonde.Wat jouw lichaam eigenlijk aangaf was: “He, je vergeet jezelf! Ga als de donder rust nemen en tot jezelf komen. Nu!”En dat heb je gedaan. Daar ben ik zo trots op. Het duurde even, maar daarna heb je echt geluisterd naar je lichaam. Naar jezelf. En je hebt ontiegelijk veel geleerd in zo’n korte tijd. Daar ben ik zo trots op. Je hebt het echt goed gedaan hoor, meid. Daar mag je jezelf wel even een applausje voor geven hoor.Nou, dank je wel.Graag gedaan meid, maar zo is het. Echter, ik maak me wel zorgen om de samenleving waarin jij leeft. Een groot deel van de mensen in jouw samenleving verliest zichzelf uit het oog. De meerderheid racet en rent. En als er iets gebeurd wijst iedereen naar elkaar. Ik maak me daar echt zorgen om. Er is een groot aantal overwerkte mensen in jouw samenleving. Een groot aantal mensen dat niet meer luistert naar zichzelf en niet meer voelt bij zichzelf. De vraag is dan:Wat moet er gebeuren voordat deze mensen weer bij zichzelf komen? Weer gaan leven voor zichzelf? Want dat is ten slotte waarom je hier op aarde bent.En net als de zwaartekracht die de mens op aarde houdt, houdt het universum de mens bij zichzelf. Als men zichzelf te veel vergeet, zorgt het universum ervoor dat er iets gebeurd om men weer bij zichzelf te krijgen. Zoals jij en je overspannenheid.Dat is een natuurlijk proces. Je bent hier tenslotte om voor jezelf te leven. Om te leren van je leven en leren in je leven. Dat kan niet als je geen tijd en ruimte geeft aan jezelf. En dus maak ik me zorgen. Het is een logisch gevolg wanneer een samenleving vol zit met mensen die zo erg buiten zichzelf leven dat er iets gebeurd wat de mensen weer terugbrengt naar zichzelf. Snap je wat ik bedoel?Ja, ik begrijp het wel. Je bent bang voor een ramp of iets ergs.Ik ben er niet bang voor. Ik heb geen angst. Maar ik wil er wel voor waarschuwen. Hoe lang wacht jij totdat je voor jezelf kiest? Hoe goed luister jij naar jezelf? Je lichaam? De gebeurtenissen in je leven? Hoe goed neem jij je eigen verantwoordelijkheid voor jezelf? Vind je jezelf belangrijk genoeg om jezelf op één te zetten? Vóór je kinderen. Vóór je werk. Vóór je familie. Vóór je zieke moeder. Vóór je studie. Vóór wat “hoort”. Vóór je reputatie. Vóór je vrienden.Want ook in sociale zin geldt: Je kan er simpelweg niet zijn voor een ander als je er niet bent voor jezelf. Want zet je een ander voor jezelf, dan ben je geheid op weg naar een gebeurtenis die je wil leren jezelf weer op één te mogen zetten. Het universum heeft duizenden wegen om dat te doen, en ze bevatten heus niet allemaal ziekte, terreur en doodslag. Ook het lezen van dit stukje kan een zet zijn van het universum. Of het horen van een liedje dat je raakt. Of een gesprek met de vrouw van de bakker die (misschien wel onbewust) de juiste dingen zegt. Maar ziekte, oorlogen en terreur zijn inderdaad ook manieren van het universum om je te helpen jezelf weer te vinden. Ziekte zorgt ervoor dat je legitiem de vrijheid krijgt om tot jezelf te komen. En met legitiem bedoel ik. Het mag van je werk, je kinderen, de samenleving, je partner, je familie, je studie etc. Een perfecte manier om weer tot jezelf te komen, nietwaar Cynthia?Ja, Charlotte. Je hebt gelijk. Toch was het wel zwaar.Vind je het gek meisje. Dat komt omdat het voor jou moeilijk was om voor jezelf te kiezen. Dus zorgen we voor iets waardoor het moeilijk is niet voor jezelf te kiezen. Snap je?Hoe moeilijker het voor jou is om voor jezelf te kiezen, des heftiger de situatie wordt en waardoor het des te moeilijker wordt om niet voor jezelf te kiezen.Het is de ultieme balans en een natuurlijk proces. Anders had je dit leven niet aan moeten gaan. Als je niet voor jezelf leeft, waarom leef je dan?Je bent hier nooit op aarde gekomen voor een ander. Realiseer je dat. Mensen die je dat hoort zeggen, zijn simpelweg wijzende mensen. Hebben moeite met hun eigen proces. Dan is het makkelijker te zeggen dat je op aarde bent gekomen om de mensheid te helpen, te onderwijzen of wakker te maken. Onzin. Als je er in eerste instantie niet voor jezelf bent, ben je er ook niet voor een ander. Hoe kun je een ander door zijn/haar proces helpen als je er zelf niet doorheen gaat? Hoe kun je een ander de verantwoordelijkheid geven voor zijn/haar leven als je die zelf niet neemt?Iedereen is hier uiteindelijk voornamelijk voor zichzelf. Dat is niet egoïstisch en dat is niet individualistisch. Het realiteit. Je bent hier voor jezelf. En als je jouw eigen leven aandurft, zul je merken dat er meer plek is voor de ander dan je had verwacht. Want als je jouw eigen leven niet aangaat, komt het je in de weg te zitten. Dat is een natuurlijk proces. Het universum helpt je terug naar jezelf. Als je je leven aangaat, leeft en durft te voelen en leren. Dan is er veel meer ruimte voor de ander. Omdat het universum je niet constant hoeft te wijzen op jezelf. Zo simpel is het. Kortom: Je bent hier voor jezelf. Belangrijk!Dank je wel Charlotte.

“Net als de zwaartekracht die de mens op aarde houdt, houdt het universum de mens bij zichzelf. ”

Terug naar overzicht

Praktijk Inspirerend copyrightWebdesign by Cynthia van Hooydonk

Inspirerend

Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.